Linkuitwisselsites voor gratis, en wat ze echt kosten

De verborgen rekening van gratis

Gratis is zelden gratis. Reciprociteit kost uren, en Google heeft overmatige linkuitwisselingen al lang voordat Penguin in 2012 kwam, bestempeld als een linkschema.

Twee sites die alleen naar elkaar linken, laten een patroon zien dat makkelijk op te merken is, terwijl één site die naar veel partners linkt op een resources-pagina eruitziet als een directory van gunsten. Beide zijn weinig waardevol.

Gastblogdirectories zijn beter wanneer de host echt is. De truc is om de site te openen, drie posts te lezen en je af te vragen of een vreemde hem zou bezoeken zonder betaald te worden.

Test één route tegelijk. Anders leer je nooit welke route het verschil maakte, als dat al zo was.

Vraag jezelf af wat je zou doen met een link die je niet kunt tellen.

Hoe een gastblogdirectoryvermelding te lezen

Kijk naar drie dingen. Wie is het publiek, wanneer was de laatste post, en zegt de site hoe het omgaat met gesponsorde content?

Een vermelding die binnen één dag acceptatie belooft voor elk onderwerp is een rood vlaggetje, omdat redacteuren die om hun lezers geven vaak 'nee' zeggen. Lees de richtlijnenpagina, en als die er niet is, beschouw het dan als een signaal.

Ahrefs en Semrush schatten organisch verkeer voor de meeste domeinen, en een snelle blik op de trendlijn verslaat elke badge die de directory over zichzelf toont.

Kijk ook of de schrijvers bij naam genoemd worden en of hun andere werk zichtbaar is. Een site die zijn auteurs verbergt, is moeilijker te vertrouwen, en lezers merken dit op.

Wanneer een gratis aanbod de moeite van een tweede blik waard is

Niet elk aanbod van linkuitwisselsites voor gratis is een val. Sommige zijn gewoon wat een goede redacteur zou doen, minus het geld. Zou de link bestaan zonder de ruil? Dat is de test.

De drie onderstaande gevallen zijn hypothetisch. Ze tonen waar de lijn doorgaans valt, en ze zijn geen lijst van partners om na te jagen.

Een partner in jouw vakgebied

Stel dat je een tool runt voor boekhouders, en een boekhoudblog met een vaste lezerskring vraagt om een wederzijdse vermelding. Een enkele link geplaatst waar zijn lezers naar kijken, is makkelijk te verdedigen. Wat het gezond maakt, is het artikel rond de link, niet de wederkerigheid erachter.

Vraag jezelf af of je dat blog aan een klant zou aanbevelen als er geen link bij betrokken was. Als het antwoord ja is, is het aanbod waarschijnlijk prima, en het is nog steeds de moeite waard om het tot één partner te beperken.

Houd de anchor tekst eenvoudig, en zorg ervoor dat de alinea rond de link nog steeds zinvol zou zijn als de link verwijderd werd.

De zaak van een directory-eigenaar

Stel je een niche-directory voor waar een bedrijf aan wil deelnemen maar de lidmaatschapskosten niet wil betalen, en een link in plaats daarvan aanbiedt. De ruil is in het openbaar, wat het eerste positieve punt is.

De vraag is of het bedrijf op basis van de verdiensten in de vermelding thuishoort. De link moet een neveneffect van een goede vermelding zijn, niet de reden ervoor.

Als het antwoord ja is, schrijf dan de reden in de vermeldingsnotities. Een reden die je kunt noemen, is het verschil tussen een vermelding en een gunst.

Een brede ruil van een vreemde

Een ongevraagd aanbod om links uit te wisselen over een dozijn sites zonder gedeeld onderwerp is het patroon dat je moet vermijden. Tel de partners, en controleer of sommigen van hen naar jou zouden linken zonder de ruil.

Als het antwoord voor de meeste nee is, weiger dan. Het aanbod kan genereus lijken, maar het werkt alleen voor de mensen die het doen.

Let ook op de formulering. Een bericht dat naar elke site met een vergelijkbare naam gestuurd kan worden, is een standaardbericht, en standaardberichten komen zelden van mensen die de pagina's lezen waar ze naar linken.

Een partner waar je nooit voor betaald zou hebben

Stel je een partner voor waar je nooit voor betaald zou hebben voor een link, die een ruil suggereert omdat je al lezers deelt. De eerlijkheid zit in de lezers, niet in de rekenkunde.

Beperk het toch tot één, en log het als elke andere plaatsing.

Wat de gratis route een jaar kost

Gratis is makkelijker te verdedigen zodra je er een bedrag aan kunt toekennen. De sommen hieronder zijn hypothetisch en gebruiken ronde getallen, zodat je je eigen kunt berekenen met je eigen cijfers.

Geen van beide voorbeelden vereist een spreadsheet. Een potlood en een kalender volstaan.

De uren tellen

Stel dat je drie uur per week besteedt aan het achtervolgen van antwoorden op uitwisselverzoeken. Dat komt neer op ongeveer 150 uur per jaar, voordat er überhaupt een link geplaatst wordt. Zet een prijs op je eigen tijd, en de gratis route is zelden goedkoop, zelfs als er geen geld van hand wisselt.

Vergelijk dat cijfer met één betaalde regel in jouw niche, en beslis dan welke uren je liever aan het schrijven besteedt.

Uren besteed aan uitwisselingen komen ook uit dezelfde week als de pagina die je probeert te verbeteren, en dat is de kostenpost die mensen vergeten.

Het risico tellen

Stel dat de helft van de uitwisselingen die je aanging met sites was die geen enkele lezer ooit zou bezoeken. Het risico verschijnt niet op een factuur, waardoor het makkelijk te negeren is tot een rapport een patroon laat zien.

De tier 2-vragen behandelen wat er gebeurt als een gratis link naar een oude pagina wijst, en ze zijn het lezen waard voordat je akkoord gaat met een keten.

Een snelle review van de partnerlijst eens per kwartaal houdt het risico zichtbaar, en het kost veel minder tijd dan het achtervolgen.